Być kapucynką

Duchowość


Należymy do Zakonu Świętej Klary i zachowujemy Jej Regułę według pierwotnego ducha określonego w Testamencie. Fundamentem naszego życia jest naśladowanie Jezusa Chrystusa ukazane w Ewangelii, tak, jak przekazali nam św. Franciszek i św. Klara. Głównym rysem duchowości Matki Klary jest umiłowanie Chrystusa ubogiego i ukrzyżowanego, a także szczególne uwielbienie Eucharystii.

 

Styl życia


Jako Klaryski Kapucynki kontynuujemy styl życia zapoczątkowany przez św. Klarę. Franciszek i Bracia przemierzali świat, niosąc Dobrą Nowinę, podczas gdy Klara i jej Siostry dzieliły to samo powołanie, ale na wzór Maryi, która pełniła swoją szczególną misję, pozostając w zaciszu swego domu. Podobnie Klara i jej duchowe córki trwały i nadal trwają razem z Nią na nieustannej modlitwie, aby wstawiać się za świat. Żyjąc w klauzurze, zgodnie z zaleceniem Kościoła, zachowują zawsze, choćby nagliła konieczność czynnego apostolstwa, wyborną cząstkę w Mistycznym Ciele Chrystusa... Bogu bowiem składają doskonała ofiarę chwały, a ludowi Bożemu dodają blasku... i przyczyniają się do jego wzrostu dzięki tajemniczej płodności apostolskiej (Sobór Watykański II).

 

Centrum naszego życia jest modlitwa. Aby się utrzymać, zajmujemy się pracą rąk własnych. Wypiekamy opłatki, szyjemy szaty liturgiczne, sztandary okolicznościowe, a także wykonujemy różańce oraz inne prace, które pozwalają nam zachować nasz styl życia w ciszy, modlitwie i radości franciszkańskiej.

 

Klauzura


Miłość jest czymś bardzo konkretnym i przeżywanym codziennie coraz głębiej. Miłość ta jest na tyle silna, że pcha do tak, po ludzku sądząc, szaleńczego kroku, jakim jest zamknięcie się w klauzurze. Klauzurę wybiera zawsze Bóg, ponieważ On pierwszy kocha i jedynie On może dać powołanie. Każda Siostra w odpowiedzi mówi jedynie proste tak. Czy nam się to podoba, czy nie, Bóg ma prawo (którego nikt nie może Mu odebrać) powołać kogoś do tak wyłącznej i specyficznej formy życia, jaką jest miłowanie Go w klauzurze. Bóg ma prawo powiedzieć człowiekowi: Nie oczekuję od ciebie żadnych dzieł czy czynów, oczekuję od ciebie tylko miłości. I to jest klauzura.

 

Czystość, ubóstwo, posłuszeństwo


Śluby, na mocy których osoby konsekrowane zobowiązują się żyć radami ewangelicznymi, nadają ich odpowiedzi miłości charakter radykalny. Dziewictwo poszerza serce na miarę serca Chrystusa i czyni zdolnymi do miłowania, tak jak On umiłował. Ubóstwo czyni wolnymi od zniewolenia rzeczami i złudnymi potrzebami, do których popycha społeczeństwo konsumpcyjne, pozwala odkryć Chrystusa, jedyny skarb, dla którego naprawdę warto żyć. Posłuszeństwo składa całe życie w Jego ręce, ponieważ On realizuje je według zamysłu Boga i czyni z niego arcydzieło. Potrzebna jest odwaga wielkodusznego i radosnego pójścia za Chrystusem.

 

Kontemplować oblicze Chrystusa


Świętość jest owocem spotkania z Nim w różnych okolicznościach, gdzie możemy odkryć oblicze Syna Bożego, oblicze cierpiące, a jednocześnie oblicze Zmartwychwstałego. Tak jak był obecny w codzienności życia, tak również dzisiaj ukazuje swoje oblicze w życiu codziennym. Dla rozpoznania Go potrzebne jest spojrzenie wiary, wypływające z zażyłości ze Słowem Bożym, z życia sakramentalnego, z modlitwy, a przede wszystkim z praktykowania miłości, ponieważ tylko miłość pozwala na całkowite poznanie Mistrza.

 

Słowo Boże


Słowo Boże jest pokarmem dla życia, dla modlitwy, podtrzymuje w codziennej drodze, jest podstawą jedności wspólnoty i jej jednomyślności, natchnieniem do ustawicznej odnowy i do twórczych inspiracji apostolskich. Już Sobór Watykański II wskazał powrót do Ewangelii jako pierwszą i największą zasadę odnowy.

 

Eucharystia uprzywilejowanym miejscem spotkania z Panem


Eucharystia skupia wszystkie formy modlitwy, w niej jest głoszone i przyjmowane Słowo Boże, zostaje poddany weryfikacji nasz stosunek do Boga, do braci, do wszystkich ludzi; Eucharystia jest sakramentem synostwa, braterstwa i misji. Eucharystia - sakrament jedności z Chrystusem - jest jednocześnie sakramentem jedności eklezjalnej i jedności pomiędzy wspólnotami osób konsekrowanych. Ostatecznie jawi się jako centrum życia konsekrowanego- osobistego i wspólnotowego.

 

Aby Eucharystia mogła przynosić oczekiwane  owoce komunii i odnowy, nie może zabraknąć podstawowych warunków, przede wszystkim przebaczenia i wzajemnej miłości. Według nauki Pana zanim przyniesie się dar przed ołtarz, potrzebne jest wpierw pełne pojednanie braterskie (por. Mt 5,23). Z Eucharystii rodzi się, bowiem duchowość komunii, tak bardzo konieczna dla podjęcia dialogu miłości, którego dzisiejszy świat potrzebuje. Eucharystia kryje tę tajemnicę.